Krookodil in... Japan

Krookodil op Reis

2008-06-07T00:00:00.005+02:00

Bezoek nu mijn website http://krookodil.blogspot.com voor een uitgebreide lijst reisverslagen en algemene informatie over backpacken!

Groetjes,

Nienke Krook(odil)

{ f i l m p j e ! }

2008-05-17T12:53:00.002+02:00

Voor het beste resultaat, eerst even het hele filmpje laden...

{ s h r i n e d - o u t }

2008-05-12T17:58:00.004+02:00

Het avontuur is voorbij, ik ben weer thuis. Natuurlijk zat ik in het vliegtuig naast een dikke Duitser (geen grap!) en hoorde ik na drie stappen op Nederlandse bodem gezet te hebben twee mannen al gelijk ruziemaken op de roltrap, maar de vlucht ging qua gevoel snel en zonder vertragingen en de familie stond me achter het raam op te wachten.

Na het uitpakken van 20,4 kilo bagage loop ik met een vrolijke jetlag een beetje wereldvreemd door het huis in het wilde weg aan kaas en yogo yogo te ruiken, hebben we de drie uur film doorgewerkt en ben ik foto's op mijn fotosite aan het zetten.
Ik heb ontzettend genoten en al was ik op het eind een beetje shrine/tempelmoe, het liefst zou ik na een dagje bijslapen morgen weer teruggaan hoor! Hoe meer ik van het land zie, hoe leuker ik het daar begin te vinden. Er zijn nog zoveel gave plekken te bezoeken! Ik heb ontzettend veel gezien en veel mensen ontmoet, dat is iets dat ik nog vaak hoop mee te maken!
Voorlopig is het eerst nog even zes weken hard aan het werk, maar daarna staat het volgende avontuur alweer te wachten. Natuurlijk zal ik ook daar weer uitgebreid verslag van doen en ik hoop iedereen dan ook weer op mijn blog te vinden. Bedankt voor het lezen en alle leuke reacties !!!

Groetjes van Nienke

Dit onderstaande lijstje vulde ik voor vertrek in, maar nu achteraf bekeken:

Meest fijne item: De Domo-Kun pantoffels die ik in Japan kocht
Meest nuttige item: De kaart van de buslijnen in Kyoto en de metro in Tokyo
Meest nutteloze item: Zonnebril die uit elkaar viel
Meest tijdverdrijvende item: Mijn fototoestel!
Meest tijdverspillende item: Pachinko (gokspel, favoriet onder Japanners)
Meest lichte item: Pyama (nadat ik die in een hostel per ongeluk achterliet)
Meest zware item: tas met souvenirs
Meest donkere item: De vlekken op mijn sokken van mijn afgevende schoenen
Meest persoonlijke item: Het boek waarin ik reisgenoten liet schrijven
Meest aan te raden item: Treinkaartje naar Hiroshima en dagpas voor Hakone
Meest frisse item: De wind en regen op de laatste dag
Meest goedkope item: Gezellige gesprekjes met iedereen die ik tegenkwam
Meest waardevolle item: Mijn lessen Japans
Meest weggeven item: Hollandse klompjes
Meest weggegooide item: Papiertjes van gekke snoepverpakkingen die ik wilde proeven

{ g a l g e n m a a l }

2008-05-11T01:40:00.003+02:00

Gisteravond met Rob en Ben een laatste maaltijd gegeten in een geweldig restaurant in Roppongi. Het is een gebouw waar de regisseur van Kill Bill kennlijk zijn inspiratie vandaan heeft gehaald voor een bloederige vechtscene in een van de films. Het hele restaurant is van hout, met een verranda en het bruist en leeft haast. Er wordt de hele tijd geroepen, waardoor je de hele tijd het gevoel hebt dat er binnen een minuut allemaal ninja's door de muren kunnen komen vliegen, je kunt er ontzettend lekker eten en de bediening is super. En dat voor niet eens zo heel veel! Nou, dat leek me toch wel een goede laatste avond, niet?

Nu ben ik ingepakt, hopend dat mijn tas niet meer dan 20 kilo is! Zo naar het vliegveld, dan hopelijk wat slapen en dan zie ik jullie allemaal snel weer! Time flies!!!

xxxx Nienke

{ h a k o n e }

2008-05-10T10:05:00.004+02:00

Regen, kou, lucht van stinkende eieren, lang in de trein, veel mist een piratenschip en Hollanders stonden vandaag op het programma. Niet meteen de eerste dingen waaraan je denkt als je in Japan bent, maar toch...

Ik was weer vroeg de deur uit voor een bezoek aan Hakone, een gebied waar veel onsen, of thermische baden te vinden zijn. Het is een vulkanisch gebied een uurtje van Tokyo af.
Vroeg ben ik meestal niet op mijn best, en dus was het ook niet zo raar dat ik zonder paraplu of zelf maar een jas vertrok. Wist ik veel dat het voor de eerste keer in drie weken tijd hier weer zou regenen, waaien en vreselijk koud zou zijn. Grr....

Na een veel te lange tijd in een sukkeltreintje, omdat ik niet een uur op de Shinkansen wilde wachten die me er in een half uur zou brengen, kwam ik aan in het gebied. Via een ingewikkeld systeem van treintjes, kabelbaantjes en ander goedbedoelde technische hoogstandjes, kwam ik bovenop de berg aan en kon ik eindelijk genieten van wat mooie uitzichten.

Achter mij hoorde ik plotseling wel erg bekende klanken, en al snel bleek het inderdaad Nederlands te zijn dat ik hoorde. Een gezin uit Hellevoetssluis was drie weken aan het rondtrekken in Japan en omdat Nederlanders elkaar werkelijk overal ter wereld tegenkomen, vond ik het niet zo gek ze op bijna 1100 meter te ontmoeten.

lekker chemisch geel!

Het bleek gelijk gezellig en de rest van de dag hebben we tussen de vulkanische dampen, in kabelbanen en op een piratenschip doorgebracht, voor we uiteindelijk aan het eind van de dag ieder onze eigen weg gingen met de bus. Als jullie dit lezen Henk, Victor en Marylaine (dit spel ik vast fout, sorry!), het was supergezellig jullie te ontmoeten!!! Fijne tijd in Tokyo nog!!!

heerlijke lunch!

Je kon hier zwarte eieren kopen, gekookt in het water van de berg!! Ieeh!! En wij ons maar afvragen waarom het er zo vreselijk naar zweetvoeten stonk!

Nu ben ik, totaal verwassen door de regen weer in het hostel en lees ik helaas dat mijn date plotseling moest werken en niet weet of we nog kunnen afspreken, balen dus en even afwachten, maar mijn mates in het hostel zijn gelukkig heel gezellig en allemaal in voor een feestje, dus ik hoef niet bang te zijn mijn laatste avond hier me te vervelen....

{ o n t m o e t i n g e n }

2008-05-09T11:47:00.010+02:00

Vandaag na de vismarkt via de Kappabashidori (een lange straat waar je allemaal raar keukenwaar kunt kopen) ...

plastic eten op kappabashi!

super usb sticks, niet?

... met de Canadezen Rob en Ben naar het Ueno park en bijbehorende museum geweest. Erg mooi om te zien! veel Japans grut gezien door de eeuwen heen, vooral de samuraizwaarden en kleding maakten veel indruk.

UENO PARK:

MUSEUM:

Tijdens het lopen bleek al snel dat ik de laatste weken erg veel van mezelf gevraagd heb, ik ging van artifact naar bankje, via vitrine naar bankje, enzovoorts. Lijk wel een oud vrouwtje zo moe als ik soms bij vlagen ben hier! De route die ik gepland had via Yanaka, een wijk achter het park, heb ik maar even moeten laten varen, want dat bleek teveel van het goede. Morgen wil ik naar een gebied buiten Tokyo, genaamd Hakone en daarvoor heb ik een dagje rust nodig om dat nog als laatste te trekken.
Maar al ben ik ontzettend moe (en blij dat ik nog een paar dagen vrij ben zo), soms krijg ik ineens weer superveel energie en beleef ik weer de leukste dingen:

* Zo hadden we op de terugweg een spontane ontmoeting met een stel verkleedde Jappaners en waren we te horen op de radio...

* Bleek er een Japanse leerkracht naar het hostel voor iemand gekomen te zijn en heb ik een opfriscursusje Japans gehad.

* Kreeg ik voor morgen van een Engels echtpaar een dagpas om vrij te reizen met trein en cablecar in het Hakone gebied (de kaart is twee dagen geldig en zij zijn net geweest)...

* Ben ik met een Belg uit het hostel spontaan naar Shibuya afgereisd voor een forum-internet ontmoeting, die achteraf niet helemaal door bleek te gaan, maar we hebben wel lekker noodles gegeten in een klein restaurantje...

* Heb ik de avond afgesloten met een potje karaoke met twee Canadezen, een Amerikaan, een Australier en twee Engelsen. Geweldig gelachen!!

Nu is het kwart voor twee in de nacht en ben ik sinds half zes deze morgen officieel op (heb misschien 2 uur geslapen) en ga ik om 7 uur hier weer aan mijn ontbijt om vroeg de bossen in te trekken voor de laatste ronde en is het overmorgen voor de laatste keer inpakken en met de hele karavaan richting Schiphol.

En daarna..... slapen..... heel.... veel.... slapen....

　

{ u p d a t e }

2008-05-09T02:20:00.007+02:00

Zo, tijd voor een van de laatste berichtjes. Het is bijna tijd om naar huis te gaan, maar op de valreep heb ik nog even flink wat dingen beleefd. Zo ben ik gisteren (donderdag) met mijn hele zooitje op mijn rug in de trein richting Osaka gestapt en heb ik daar (na alle spullen in een kluis op het station te proppen) een kort dagje in de stad doorgebracht. Ik heb zelf echt even een Japanner gespeeld en in no-time langs alle hoofdattracties gesjeesd, niet te geloven. Ik wilde de stad toch gezien hebben, maar aan de andere kant niet te lang in Tokyo aankomen die avond. De trein doet er drie uur over om hier te komen, dus het was nog even een flinke onderneming.
Al met al was ik niet echt ondersteboven van Osaka als stad zelf. Ben bij het kasteel wezen kijken, dat vanwege de tijd van het jaar werd overspoeld door groepen joelende schoolkinderen (hee! ik heb nog vakantie hoor!). die allemaal tegen me begonnen te roepen en hello hello gingen zeggen. Wel heel schattig!

Via een prachtig park ben ik nog op zoek naar een tempel gegaan, maar omdat mijn kaart een beetje slecht was en ik het richtingsgevoel heb van een aap op sterk water, ben ik zo erg verdwaald dat ik een uur later al blij was een metrostation te zien. De tempel heb ik dus maar even laten hangen (heb daar ondertussen al teveel van gezien haast) en heb ik de dag maar afgesloten met een wandeling over de Dotombori en door de America Mura, twee enorme winkelstraten waar je weer de meest zinloze souvenirs kunt kopen. En laat ik daar nou net van houden.

Met veel geluk kon ik de trein terug snel vinden en kon ik tien seconden voor vertrek aan boord van de Shinkansen naar Tokyo vinden, waardoor ik tegen zes uur hier ben aangekomen. Helemaal bezweet en met superpijnlijke voeten, maar ik was er!
In het hostel vond ik eigenlijk al heel snel aansluiting met een groepje Canadeze jongens, een Amerikaans meisje en een meisje uit Alaska (of all places), waarmee ik uit eten ging en waarmee we Pachinko gingen spelen (een soort gokspel in een arcade hal waar de muziek echt overweldigend is en de regels van het spel heel onduidelijk. Het is een beetje een flipperkast, met allemaal kleine, zilveren balletjes die je omhoog moet schieten. Het doel is een beetje vaag, je schijnt er geen geld mee te kunnen winnen, maar het is hier erg populair, dus wij konden niet achterblijven)
Verder komen we eigenlijk net terug van een bezoekje aan de vismarkt. Veel te vroeg op natuurlijk, heb me zelfs nog verslapen terwijl ik beloofd had iedereen te wekken (als een van de weinigen met een wekker zijnde), maar toen ik half 6 in de lobby kwam was iedereen er gelukkig nog. Dus om 7 uur zaten we met dat groepje, en nog wat anderen uit het hostel in een klein tentje de heerlijkste verse sushi te eten die je je maar kunt voorstellen. Ben niet zo n rauwe vis fan, maar dit was echt superlekker.

Dus dat was het even voor nou. Nu douchen, de vislucht eraf schrobben en zo met de Canadezen naar Ueno Park, waar we naar het Nationale museum gaan en een beetje wandelen daar.
Morgen naar het Hakone gebied... (even buiten de stad, waar een groot meer is en veel hotsprings)

xxxxxxxx

{ w i l d - p l a n }

2008-05-07T11:56:00.004+02:00

Soms heb je van die dagen dat je spontaan een goed idee krijgt. Soms heb je dagen dat spontaan een zo mogelijk nog beter idee krijgt. Vandaag had ik last van het tweede.

Ik heb een treinpas, waarmee ik twee weken lang vrij door het hele land kan reizen, maar omdat de pas nogal duur is had ik tot nu toe het gevoel het geld er nog niet helemaal uit te hebben. In Tokyo gebruikte ik hem voor de metro, maar in Kyoto is het voornamelijk de bus en dagtripjes naar Nara en Osaka halen het ook niet echt (die plaatsen liggen hier vlakbij). Toen had een van de medewerkers van het hostel een geweldig idee: waarom maak je niet een dagtrip naar Hiroshima? Het ligt hier twee uur reizen vandaan, is compleet iets anders dan de tempels die ik de afgelopen week gezien heb en het grootste (zo niet alles) van Kyoto heb ik nu wel gezien.

Briljant.

Dus wie stond er vanochtend om 6 uur op en zat er om 7 uur in de Hikari Shinkansen naar Hiroshima. Yep. That was me!

En het was meer dan de moeite waard. Ik ben nu (het is nu 7 uur in de avond) helemaal kapot, maar mijn god wat was het indrukwekkend. Nooit geweten wat een groot gebied er getroffen is en hoe heftig de hele bombardering geweest is voor de mensen hier. Heb wat gruwelijke beelden gezien waar ik echt een beetje verdrietig van werd, maar als je aan de andere kant ziet hoe hard iedereen hier gewerkt heeft om van de treurige bende weer een prachtige stad te maken, is dat ongelovelijk.

Ik ben een stuk wijzer nu over kernbommen, atoombommen, mushroom clouds, black rain, radiation sickness en over het feit dat we van mazzel mogen spreken dat wij nog niet getroffen zijn door deze ellende. Genieten dus nu het nog kan, want op een van de fotos is goed te zien hoeveel van die krengen er inmiddels in het openbaar (en waarschijnlijk nog meer in het geheim) klaarliggen om op onschuldige mensen afgeschoten te worden. Bah!

voor en na... oef!

Ik heb op mijn videocamera na het bezoek aan het museum ingesproken dat ik echt toe was aan iets leuks, en wonder oh wonder, dat leuks kwam al snel. Ik zit een beetje in het park na te hijgen, komen er twee vrouwtjes op me af. Ze hadden me al een tijdje in de gaten zitten houden, maar wat bleek: ze zochten iemand om hun Engels mee te oefenen! Ze hadden een jaar gestudeerd en gingen binnenkort naar Engeland, maar konden hier nooit met iemand in het wild oefenen. Wat een grap. We hebben wel een half uur over nederland zitten praten (ze hadden zelfs een kaart waar het op stond!) en ik heb ze vertelt over hagelslag en je eten prakken. Verder ging het over school in Japan en dat er hier zoveel gepest wordt! Zo erg dat veel kinderen niet meer naar school durven. Hmm... Ook vertelden ze dat veel leerkrachten hier stoppen met werken omdat de ouders zulke hogen eisen stellen dat ze het niet meer aankunnen... Ha!

Na een wandeling via het kasteel van Hiroshima, want ja, ook dat heb ik nog even gedaan (ben op de valreep nog verkleed als Samurai op de foto geweest, haha, als je echt niet meer weet wat je moet doen!) ben ik de trein weer ingerold en na 2 verkeerde bussen (bij het station is het echt een chaos hier, zoveel lijnen!) toch bij het hostel aangekomen. Daar bleek Oliver nog te zijn, blijft nog een nachtje, al hadden we al gedag gezegd gisteren, dus erg gezellig! En met hem en de Canadese jongen van mijn kamer gaan we zo even eten. Zal wel weer noodles worden, we hebben ondertussen een favoriet restaurantje hier gevonden dat goedkoop de heerlijkste gerechten maakt...

Morgen is het dan echt zover. Uitchecken en via waarschijnlijk Osaka naar Tokyo reizen. En dan breken de laatste daagjes aan. Ik zie er zeker niet tegenop om terug te komen, al kan ik hier makkelijk nog een tijd blijven, Kyoto is echt mijn tweede thuis nu hoor! Ga zeker een keer terug! Maar het reizen is vermoeiend en de tas souvenirs neemt ernstige vormen aan, dus ik moet wel!

Spreek jullie snel.
Vriendelijke groeten en een klein atoombompje voor de buurvrouw en haar hond. Ohhhhhh, did i just write that??
Sorry, de gekte slaat toe!! Teveel rijst en rauwe vis!!!

{ w o w }

2008-05-06T11:12:00.003+02:00

Vandaag echt een geweldige dag gehad, ookal ben ik vandaag alleen op stap geweest, omdat Bart en Oliver nog een keer naar de rode poortjes bij Fushimi Inari gingen.

Mijn eerste bezoek was aan een tempel die in de bergen aan de rand van de stad ligt. De Kiyo-Mizu Dera. De tempel ligt op een soort platform, waar vanaf je een prachtig uitzicht over de stad hebt.

Op een gegeven moment kun je in de tempel een trappetje af, waarna je in de totale duisternis verdwijnt. Je volgt je weg door een soort leuning gemaakt van grote kralen vast te houden, tot je ergens in een ruimte komt waar een grote steen instaat. Gelukkig hadden de Canadezen die ik de eerste dag ontmoette me uitgelegd wat het was, anders had ik echt niet begrepen waarom ik als een blinde naar een verlichte steen geleid werd. De steen staat voor de buik/baarmoeder van Boedha, en als je die aanraakt wordt je zogezegd opnieuw geboren. Nou, heerlijk, toch? En dat voor maar 200 Yen! Helaas mochten hier geen fotos of films gemaakt worden, dus jullie zullen ook dit maar weer op mijn woord moeten geloven. hihi.

Via het platform kun je naar beneden lopen en door allemaal parkjes, langs winkeltjes kom je dan uit in een park waar een Stenen Boedha te zien is. De tempel daar herdenkt de gevallen slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog. Ik heb daar wierrook gekregen om te branden en ben nog even van de karpers in de vijver gaan genieten voor ik via kronkelpaadjes weer bij de tempel aankwam die aan het eind van onze straat ligt.

En daar zag ik wel iets heel bijzonders: ik liep zomaar een fotoshoot van een heuse Japanse Traditionele Bruiloft binnen. Ik was zo enthousiast!!!! Toen wist ik nog niet dat mijn geluk een uur later helemaal compleet zou zijn, toen ik met Alex, een Canadese jongen van mijn kamer, een stukje ging wandelen en zomaar tegen twee prachtige Geisha's opbotste!!! WAUW!!!

Mijn dag is echt super geweest dus, ookal was ik het grootste gedeelte ervan alleen. Nu ben ik in het hostel weer met het hele cluppie, maar Bart vertrekt vanavond en Oliver ook snel, net als ik, dus het is nog even van de laatste momenten in Kyoto genieten voor het weer de gekte van Tokyo ingaan is!

Me LOVE Kyoto!

Hee, daar heb je papa ook!

( p r a c h t - e n - p r a a l )

2008-05-05T12:03:00.005+02:00

Ik begrijp dat twee berichten op een dag weer wat veel voor het goede is, maar je kunt niet zeggen naar Kyoto geweest te zijn en dan niet een bezoek gebracht hebben aan de Kinkaku-ji of tewel: de gouden tempel. (Jaaaa, daar issie eindelijk!)

In de ochtend is Oliver van hostel gewisseld en ben ik in de tussentijd even wezen winkelen. Nou, dat kan hier erg goed. Mijn hemel, zoveel winkels als ze hier in een straat hebben, zijn er in heel Nederland nog niet! Je kunt hier werkelijk alles kopen en het meeste is nog niet eens zo heel duur. Er wordt altijd geroepen dat Japan zo megaduur is, maar dat is echt allemaal grote onzin. Sterker nog: veel dingen zijn hier juist veel goedkoper dan in Nederland. Als ik eten uit de supermarkt haal, kost mijn diner nooit meer dan 4 euro. En dan heb ik drinken, een bak rauwkost, een bord met rijst, wat losse tempura of iets dergelijks en een toetje toe.
Probleem van het goedkoop zijn hier is alleen wel dat je ook denkt dat je meer dingen kunt kopen. En daar gaat het fout. Mijn stapel souvernirs heeft onmenselijke vormen aangekomen. Maar ik kan het echt allemaal gebruiken hoor. Geloof ik...

Het geld is hier ook gewoon veel leuker dan in Nederland. Als je niet uitkijkt ben je de hele dag muntjes aan het tellen. En laat ik dat nou altijd al heerlijk gevonden hebben! Na het doen van slechts één aankoop met papiergeld, loop je hier gelijk met een enorme bult muntjes in je portemonnee. Er zijn in Japan 6 soorten muntjes en maar vier bankbiljetten; 1000, 2000, 5000 en 10.000 Yen. Yen wordt trouwens uitgesproken als en. (Nou en)
In de serie oninteressante feiten heb ik de volgende informatie voor jullie gevonden: de 1 Yen munt blijft drijven op water (en is zo mogelijk de meest zinloze munt ter wereld, wij hebben in het hostel nu de sport om vanaf het dakterras de muntjes op voorbijgangers te gooien, maar raken lukt je nooit. Hilary, de Canadese had zo een hekel aan de muntjes dat ze ze overal door het hostel verstopte. Zit je op de wc, vind je een muntje op de wcrol. Doe je de koelkast open: een muntje. Gisteren vond ik er ineens eentje in mijn schoen. Zucht.)

Maargoed, verder: de goudkleurige 5 Yen heeft een gat in het midden en is het enige muntje waar niet opstaat hoeveel het waard is, erg handig in het begin dus. De bronzen 10 Yen draagt een afbeelding van een tempel in Kyoto, de zilveren 50 Yen heeft ook weer zonder reden een gat in het midden en er staat een chrysant op, de zilveren 100 Yen draagt de afbeelding van een Sakura bloesem en de goudkleurige 500 Yen is niet alleen het meeste waard, maar ook de grootste munt van het rijtje.
Het laatste feitje over Japans geld is dat het vooral erg lekker uitgeeft.

Het bleek nog niet eenvoudig om een afspraak te maken met mensen die allebei in een ander hostel zitten, maar op de een of andere manier komen we elkaar hier toch gemakkelijk tegen. Gisteravond liep ik met Olivier wat te wandelen, kwam Hollander Bart ook gewoon zomaar ineens vrolijk uit een eettentje gerold. Kyoto heeft 1,5 miljoen inwoners. Ik bedoel maar.
Met zijn drietjes zijn we uiteindelijk vandaag in een bus gestapt aan het eind van de middag. Het was niet echt super weer, beetje regen (maar toch nog wel warm) en de bussen zijn hier overvol, dus dat was even afzien, maar aan de andere kant ook wel weer lachen. Die gasten zijn allebei knettergek en zijn de hele dag het land aan het provoceren door rare geluiden te maken, midden op de weg te dansen, voorbijgangers met paraplus te haken en in het wilde weg tegen mensen aan te kletsen of proberen op hun fotos te komen. Het is zeker een leuk amusement als je een tijdje alleen aan het reizen bent!

De gouden tempel zelf was prachtig, maar erg veel andere dingen waren er op dat terrein niet te zien. In de buurt zijn nog wel wat andere tempels en parken, maar het was al laat en het koelt nu snel af, dus we besloten maar weer ieder ons eigen kant op te gaan. Zo meteen komt iedereen weer naar mijn hostel toe, want dat is toch wel een beetje het feest-huisje geworden en gaan we eens kijken wat de dinsdag ons gaat brengen.

Ik heb ondertussen al heerlijk gegeten (wat is het toch fijn om naast de deur een 24 uurs supermarkt met elke dag verse waar naast je hostel te hebben!) en zit nu een beetje op de computer te spelen. Op de planning staan in ieder geval nog een dagje Osaka, maar weet niet of dat morgen wordt, en verder nog een hoop ontmoetingen van oude en nieuwe bekenden in Tokyo. Ben benieuwd!

{ k y o t o - b y - n i g h t }

2008-05-05T06:52:00.003+02:00

Niet alleen overdag, ook in de avond is Kyoto een heerlijke stad. Het is hier zo rustig, ookal is het er superstampvol met mensen... Hier wat mooie plaatjes:

{ f u s h i m i - i n a r i }

2008-05-04T11:00:00.004+02:00

Weet eindelijk hoe die plek heet waar we vandaag naartoe gingen: de Fushimi Inari Shrine. Honderden oranje-rode Torii (van die poortjes) lopen daar de berg op en je kunt er doorheen wandelen de bossen door. Echt geweldig! Onderweg kom je allemaal winkeltjes en altaartjes tegen met de meest onduidelijke en geheime rituelen waar we allebei geen snars van snapten, maar wel erg mooi vonden.

Gekke Beesten. Ja, die derde is een paard. En ja, er liggen echte wortels voor.

Uiteindelijk liep het pad naar beneden het dorp weer in en zijn we met de metro nog naar een andere tempel geweest, de Sanjusangendo. Daar heb ik helaas geen foto s of film kunnen maken, omdat het daar zo mogelijk nog heiliger was dan overal waar we tot nu toe geweest zijn. Je kunt hier de National Treasure vinden (honderden manshoge beelden van een soort Buddha met een heleboel armpjes en in goud belegd en daarvoor allemaal godenbeelden. Denk Terracotta leger en je krijgt wel een beeld van hoe het hierbinnen uitzag, rijen en rijen creepy gastjes). Tussen alle beelden stond als klap op de vuurpijl (nou klap op de wierook dan) een Buddha met 12 hoofden en (spreekwoordelijk) 1000 armen. Die zou goed een huishouden kunnen runnen dacht ik zo!

Sanjusangendo

Nu zijn we allebei behoorlijk bekaf en is het even loungen geblazen (lees: slapen). Morgen moet Oliver het hostel uit omdat het hier vol is en hij niet langer kan blijven, maar zijn boot boeken blijkt een ramp vanwege de Golden Week dus hij zit nog wel even in Kyoto vast. Pech voor hem, gezellig voor mij! ik zit hier nog drie dagen en vertrek donderdag naar Tokyo voor de laatste dagen. Dan vlieg ik zondag naar huis! Tijd gaat snel, maar ik zie zo ongelooflijk veel dat ik nog niet besef dat ik alles wat ik nu gezien heb volgende week nog een keer ga doen. Andere tempels, andere plekken, maar ongetwijfeld nog een heleboel mooie dingen!
Heb er zin in!

Mensen, hoop dat jullie weer genoten hebben, ik vond het in ieder geval een super dag!

meer fotos op: http://www.flickr.com/photos/nienkestravels/

{ r a n d o m }

2008-05-04T03:44:00.004+02:00

Zit even op Oliver te wachten die in een reisbureau een boot naar China probeert te boeken (ach ja...) voordat we weer op stap gaan. Een aantal mensen uit het hostel is inmiddels weer richting Tokyo vertrokken en Bart slaapt in een ander hostel, dus zijn wij zo n beetje overgebleven.
Er zijn een aantal leuke feitjes over Japan te vertellen die ik geloof ik nog niet in een van de andere verhalen heb kunnen proppen, dus ik dacht, ik maak even een soort lijstje. Leuk voor op de zondagochtend bij de koffie.

* Het is hier soms bloedheet, maar dat weerhoudt de Japanners er niet van om zich altijd te kleden in lange broeken, shirts met lange mouwen en paraplu s. Gisteren zagen we iemand met handschoenen aan.
* Ze verkopen hier Fanta in gel-vorm, in een blikje. Het is dus bedoeld om te drinken, maar het ziet eruit (en smaakt) als haargel. Jammie.
* Brood is hier enorm! Ik koop steeds een half brood, maar zijn dat bij ons wel 15 sneetjes, hier zijn dat er 6. Of 4. Mega-Slices!
* Mensen helpen je erg graag de weg te vinden, maar willen wel graag zelf op je afstappen. Als ik iemand aanspreek met een kaart in mijn hand, ookal begin ik keurig in Japans, kijken ze me verschrikt aan en maken een beweging alsof ze het liefst hard op je voet willen trappen en wegrennen. Uiteindelijk helpen ze dan wel, maar de hartkloppingen houden ze denk ik nog een dag of drie.
* Ik heb hele koele pantoffels gekocht van Domo-kun het tv-monster. Echt supervet, wel een beetje aan de krappe kant (tja, maatje 40) maar ze zitten heerlijk.
* Gisteravond ben ik met Bart en Oliver de stad in geweest s avonds en kwamen we een groep Japanse jongeren tegen. Ze waren in supervrolijke stemming, hele tijd aan het joelen en gillen en op alles wat we zeiden aan het applaudiseren. > How old are you? < 24. > Meeee tooooo *klap*klap*klap* > now we go karaoke! Nou goed, ze zijn hier wel snel enthousiast, ook wel leuk!

En dan nog even dit:

Nou, dat was m even. We gaan weer vertrekken! Op naar het volgende avontuur!

{ f i l o s o f e r e n }

2008-05-03T11:42:00.002+02:00

De zon is in het land weer gerezen en met temperaturen van rond de 25 graden ben ik vandaag met Oliver op tempel-tour geweest. We hebben een wandeltocht naar een aantal tempels hier in de buurt gemaakt (was nog even lastig te vinden ondanks de kaart, maar met mijn vloeiende -ahem- japans heb ik de weg kunnen vragen en kwam het toch nog goed)

Erg Zen hier allemaal....

Er zaten weer een aantal geweldig mooie tussen hoor. Op een gegeven moment wordt je hier wel een klein beetje tempel-moe, en beginnen ze allemaal op elkaar te lijken, maar vandaag hebben we weer iets nieuws ontdekt: een enorm aquaduct dat kennenlijk door een stelletje Romeinen hierheen gesleept is jaren geleden. Er was een klein jongetje achter zijn broertje aan aan het rennen door de poortjes en toen hij ons fotos zag maken, ging hij helemaal in Bruce Lee stijl voor ons poseren en allemaal karate-bewegingen maken, zooooo schattig! Alle Japanse kindjes zijn superschattig, dus de kans dat ik er stiekem eentje meeneem in mijn tas is zeker aanwezig. hihi.

Daarna hebben we gewandeld over het filosofenpad en zijn we geeindigd bij de Zilveren Tempel (de Gouden is wederom een dagje uitgesteld, we hebben wat met dat ding). Helaas was de tempel in de renovatie (ze gaan het dak vernieuwen), maar het park er omheen was wel erg prachtig. Helaas is het hier nog steeds Golden Week , wat inhoud dat iedereen vrij is en het dus best wel druk is overal, en moesten we voetje voor voetje door het bos lopen. Nou dan heb je genoeg tijd om eens goed over het leven na te denken hoor!

Japanners hebben een goed gevoel voor humor!

... en een goed gevoel voor fantastisch eten!

Ik ga nu ook nog even verder filosoferen, maar dan over het feit wat we zo eens gaan eten. Naast ons hostel zit een 24uurs supermarkt, dus elk moment van de dag halen we hier sushi, tempura of andere lokale lekkernijen, helemaal goed dus. De McDonalds slaan we deze trip dus maar mooi even helemaal over!

Tempel Versieringen!!

Morgen is het even kijken wat we doen, we willen nog naar de ... hehe... gouden tempel (jeetje wat een spanningsopbouw, nou mag die tempel wel heel wat wezen om jullie een beetje tevreden te krijgen voor het lange wachten), maar aan de andere kant van de stad is hier ook de fusalamadamalama (moet die naam toch eens gaan opschrijven, vergeet het steeds), een lang pad met allemaal rode torii (van die poortjes die je hier overal ziet, zoals de foto hieronder), schijnt erg gaaf te zien. Verder op het lijstje staan nog een Buddha met 1000 armen (handig als je jeuk op je rug hebt terwijl je staat te strijken en aan het bellen bent in de auto), een dagje naar Osaka, een kasteeltje en wat random tempels, dus ik ben nog wel even bezig!!

watashi wa sugoi genki desu!
(het gaat heel goed met me!)

{ o m m e t j e }

2008-05-02T11:05:00.002+02:00

Net even een ommetje in het park gemaakt. Niet dat je nu denkt dat ik een stuk grasveld gevonden heb met wat kromme duiven en een huiszwerver. Nee, parken in Japan zijn toch iets stijlvoller ingericht dan het gemiddelde stadsperkje in Amsterdam. Het Vondelpark kan sluiten, ik ben voor een complete herinrichting naar Kyotoiaans (?) voorbeeld.

Ik laat het vanaf hier even aan de beelden over, kijk en geniet:

De ingang van het park is al mooier dan het Vondelpark!!

Goed bidden, hard bellen en klappen, dan komt het allemaal goed met je...

Tempelversieringen

Mooie Lamp

Mannetje voor Oma

Nog een mannetje voor Oma

Weeping Willow - Weeping Families

Op het eind kwam ik een Japanse gast tegen die in het Engels tegen mij aan begon te kletsen. Hij maakte een beetje slome indruk, maar hij was wel heel aardig en liet me het een en ander van het park zien en legde wat dingen aan mij uit. Daarna wilde hij ook nog met me een keertje karaoke-en en sushi eten (haha, hoezo stereotiep??) en gaf hij me zijn nummer, maar ach he, laat nou net mijn telefoon het niet doen in Japan...

Het mannetje

Nee, ik hou het voorlopig maar even bij het vriendengroepje uit het hostel. Inmiddels is ook Bart (als je dit later leest: hoi Bart!) uit Nederland binnengerold en hij kent Oliver al van ergens onderweg en hierna gaan ze samen naar China (ja, zo werkt dat in de reiswereld), dus het is een gezellig groepje geworden en vanavond gaan we maar weer wat drinken met z'n allen. Heb ten slotte op de valreep toch nog iets cultureel verantwoords gedaan, dus het mag weer, haha.

Konbanwa!
Goede Avond!

{ h e b i }

2008-05-02T07:06:00.004+02:00

Je bent niet in Kyoto geweest als je naast alle tempels niet ook het uitgaansleven een keertje van dichtbij gezien hebt. Daarom hebben Hilary, Oliver en ik gisteravond maar even de feestschoenen aangetrokken en zijn we onder leiding van de Canadese, die hier al een maand rondhangt, van kroeg naar kroeg getrokken. Nou, meer van kroegJE naar kroegJE, want omdat de grondprijzen hier zo hoog zijn, heeft de gemiddelde bar hier niet meer grondoppervlakte dan een riante badkamer. Kunst is daarom om van de minimale ruimte die ze hier hebben iets bijzonders te maken, want er zitten hier zoveel tentjes dat er ook nog eens veel concurrentie is. Meest opvallende van alle plekken waar we geweest zijn is met stip op nummer 1 de Mushroom Bar. Dit piepkleine kamertje is ingericht als de wereld van Super Mario, met knal geel, rood en oranje kleuren en natuurlijk overal paddestoelen. Te gek voor woorden! Omdat de barkeeper maar een klein beetje Engels kan, hebben we flink met Japans kunnen oefenen. Hilary heeft op school vier jaar Japans geleerd en kan het dus net even wat beter dan mij, dus ik had er een goede tolk bij!

van deur tot wc in de Mario-stijl!

Oliver is in zijn element als producer zijnde :)

Een andere plek die de moeite van het vermelden waard is, is de bar van eigenaar Ken. De bar heette iets met Dracula, er hingen overal vleermuizen en je kunt er drank uit een grote pot met daarin een slang (hebi) drinken. Maar buiten dat gaat alles hier verder prima hoor, mam.

Tegen de tijd dat we bij de derde kroeg waren aangekomen, lagen Oliver en ik al in een deuk om de druk doende Hilary. Ze mag dan wel Canadese zijn en daarom een hekel aan haar zuiderburen hebben, wij zijn het erover eens dat daar maar weinig verschil tussen zit en dat ze net zo luidruchtig is als een gemiddelde Amerikaan. Stoer liep ze de hele avond te roepen dat ze ons wel onder de tafel zou drinken, maar na drie drankjes was zij al heftig aan het dansen en zweten en aan het eind van de avond kon je haar letterlijk opvegen en waren wij nog steeds helder. Gevolg is dat zij nu met schorre stem een flinke koppijn weer naar bed is gegaan net en wij ondertussen boodschappen hebben gedaan, op internet gezeten en de complete was achter de rug hebben. Ja mam, het is dus allemaal niet zo erg als de plaatjes doen vermoeden.

Nou goed, ik ga het hier maar even bij laten. Zoals jullie zullen begrijpen was het plan om vandaag de hele stad door te kruizen voor een tempel iets te heldhaftig. Het is hier nu superwarm en benauwd, met een luchtvochtigheid van 50% en je komt maar moeizaam vooruit. Dat heeft dus niet alleen met gisteravond te maken, haha! Ik hou het vandaag toch maar een beetje bij winkelen (want dat kan hier echt als geen ander, moet nu al vrijwel zeker een dooje naar huis gaan sturen...) en een wandeling door het park maken. Morgen weer cultuur beste mensen. Het moet natuurlijk wel vakantie blijven.

{ n a r a }

2008-05-01T10:54:00.004+02:00

Na een laaaaaaaaaange dag wandelen in Nara (daarover zo meer) ben ik eindelijk weer in het hostel. Ondertussen is er tussen jullie twee wassen door hier weer een hoop gebeurd. Ik heb echt mazzel, want bij binnenkomst bleken mijn kamergenoten geweldig (gestoord -> zie foto) te zijn!. Samen met een Canadees meisje (die echt knettergek is en de hele dag met een paraplu op loopt tegen de zon) en een jongen uit Manchester hebben we de grootste lol en ik ben met hen dan ook vandaag een dagtrip naar Nara wezen maken. Twee Servische meiden die net zijn vertrokken waren ook mee, maar die Oost-Europeanen hebben toch altijd iets eigenaardigs over zich hangen, dus we vinden het niet zo erg dat we het nu zonder hun moeten doen.

Uitzicht vanuit het hostel. We zitten aan de Ponto-Cho, een rij van restaurants met houten terrassen aan het water. Echt prachtig in de avond!

Roomies!

Goed, NARA!
Nara ligt een dikke drie kwartier met de trein vanaf Kyoto, maar het is zeker de moeite waard om er heen te gaan. Er lopen daar overal herten los en je kunt er naast tempels een van de grootste Buddhabeelden van het land zien.

de herten waren echt geweldig

Japan is: TEMPELS en AFVALSCHEIDING

huis van BIG ASS BUDDHA

Het weer was vandaag niet echt super, bewolkt en niet al te warm. Maar toch hebben we een erg hilarische dag gehad, vooral toen we de dag met een beetje winkelen afsloten. Die Japanners zijn echt geweldig in het maken van onbegrijpelijke (lees: onduidelijke) t-shirts. Ze vertalen dingen vanuit het Japans in het Engels, maar Engels kunnen ze hier niet en dus eindig je met de meest rare vertalingen die erg komisch en soms haast filosofisch worden.

Net hebben we ook nog gegeten bij de MOS Burger. Dat is hier de plaatselijke (hallo! hallo! daar is ie weer!) MC Donalds, maar dan 10 keer beter van smaak en een stuk gezonder. Alles wordt ter plekke voor je klaargemaakt en dat is er ook echt vanaf te proeven.

Onze vriend, Shogun Sanders

Nu gaan we douchen, beetje uitrusten (het is nu 6 uur en we zijn sinds kwart over 7 al op de been!) en dan gaan we ons vanavond in het nachtleven van Kyoto begeven. The party in Kyoto is on!
Morgen staat de Gouden Tempel op het schema, dus dan kan ik ook iets meer van Kyoto zelf laten zien, maar ik ben er wel al achter dat de stad echt geweldig is. Heerlijk relaxed, ook al is het hier knoepert druk, maar verder ontzettend veel prachtige gebouwen, veeeeeel winkels en vriendelijke mensen. Ik kan al erg veel Japans oefenen hier gelukkig en het wordt dan ook steeds beter, leuk om te zien!

Mensen, ik ga jullie wederom voor een tijdje verlaten, leuk om alle reacties van iedereen te lezen, dus blijf zeker schrijven, dan doe ik dat ook!!!!!

BIG HUGZZZ en een dikke kanpai met ijs!!!

ps. ik had al superveel fotos vandaag, maar soms kan ik ze niet allemaal posten, dan staan er nog wel eens wat overgebleven expemplaren op mijn fotosite. Neem gerust een kijkje: http://www.flickr.com/photos/nienkestravels/

{ n i e u w e - z o o l t j e s - n o d i g }

2008-04-30T11:23:00.004+02:00

Heyyy daar ben ik weer, onvermoeibaar!!
Heb net ongeveer vijf uur gelopen, niet te geloven, wat is deze stad enorm!! Voel me weer net als in Sydney, dacht ik ook altijd dat alles om de hoek was en kwam dan vier uur later bij de supermarkt aan. Zoiets.
Maargoed, ik begon met een wandeling naar het grote, nieuwe station dat hier sinds een tijdje staat. Echt geweldig groot en best wel mooi. Je kunt met een roltrap helemaal naar boven en dan heb je een geweldig uitzicht over de stad. Zie je overal de tempels bovenuit piepen. Heerlijk.

Daarna even wezen shoppen in Isetan dat is een soort V&D waar ze echt alles hebben. Het beste zit daar trouwens in de kelder: een hele vloer vol met verse etenswaar. De meest rare dingen! Heb daar eindelijk een keer sushi gekocht, want je kunt daar uit een aantal soorten rustig kiezen en dat in een doosje laten doen.
Met uitzicht over de stad lekker gegeten en daarna nog wat tempels bezocht. De hoofdtempel is helaas tot 2011 dicht omdat ze die aan het verbouwen zijn, maar bij de kleinere subtempel heb ik heerlijk op mijn sokken de goden kunnen smeken om mooi weer. En meteen succes inderdaad: het was hier vandaag iets van 24 graden!! Warm!!

Nu ben ik weer in het hostel, waar een beetje hippie-sfeertje hangt, haha. Zo even de smog van me af schrobben en dan zien we het weer!!

Mata Ashita Ne!
Tot morgen!

{ k i - 2 t h e - o - 2 t h e - t o }

2008-04-30T04:52:00.006+02:00

Zo. Daar is ze weer, uw razende reporter, LIVE vanuit Kyoto!!
Vanmorgen vroeg opgestaan, zat ff na zessen aan het ontbijt. Dit is echt Olympisch, want ik heb (weer) nauwelijks geslapen. Een paar meiden van de kamer kwamen rond 3 uur s nachts binnen en hebben daar ruim een uur zitten ritselen met tasjes en weet ik wat. Irritant! Maargoed, ik ben keihard, dus ik vanochtend met rugzak, fototas en dagrugzak op mijn hoofd voor aap gelopen door de hele stad en via tienduizend metrolijnen en treinen een half uur te vroeg op het Tokyo Station aangekomen. Niet slecht!

lekkere kop zo vroeg in de ochtend. beetje weinig slaap gehad??? neuh!!!

Daar kwam uiteindelijk de Shinkansen *mooi woord voor snelle trein* aangereden en nam ik heerlijk plaats op mijn gereserveerde plekje voor het raam. In minder dan drie uur raasden we naar Kyoto. Onderweg kwam de conductrice en een vrouwtje met snoep en drinken langs, die elke keer als ze de coupe verlieten keurig naar ons bogen. Wat een grap, niet! Probeerde het te filmen, maar ik was steeds te laat dus je moet het maar geloven.

hoe? wat? wie?

In Kyoto aangekomen bleek de goede metrolijn naar het hostel vinden niet eenvoudig en zeker niet met 15 kilo onderbroeken (en andere noodzakelijke spullen) op je rug, dus het was even zweten maar met wat hulp van een paar Japjes heb ik het hostel gelukkig toch nog weten te vinden.

duidelijk toch!

En daar zit ik nu, in het hostel achter de GRATIS! computer en gezellig met twee vrolijke Canadezen die hier zitten te lunchen. Ze hebben me een kaart en eten gegeven en veel tips over buspassen, metrolijnen en tempels die de moeite waard zijn. Echt supertof.
Verder ben ik nog niet buiten geweest, maar dat ga ik nu doen want ik kan toch pas om 3 uur inchecken. In ieder geval is het hier nu al geweldig, heb op straat zelfs al een wilde geisha zien lopen!!

Het Bakpak Hostel!

Hij is weer heerlijk, Coby!

De buurvrouw.

{ k o n e g i n n e d a g }

2008-04-29T14:26:00.002+02:00

Alvast veel plezier iedereen! Sell that shit!!

{ l e k k e r - w e e r t j e }

2008-04-29T11:52:00.007+02:00

Nou, ik ben ondertussen weer een beetje van de schrik bekomen, maar heb het wel rustig aan gedaan vandaag. Lekker gewandeld naar het Keizerlijk paleis en door de omliggende tuin. Ik merk trouwens ook dat ik gewoon in het geheel iets rustiger aan moet doen, af en toe als ik even ga zitten om te rusten, voel ik mijn hele benen trillen. Ja die spiertjes moeten ineens vanalles doen, de luie rakkers.
Verder heb ik ontzettend veel spierpijn in mijn hele lijf, ik ben echt in zulke slechte conditie dat deze marathon voor mij elke dag misschien een beetje hoog gegrepen is, hihi. De stad is ook zo ontzettend groot, niet te geloven. Ik rij elke dag hetzelfde stukje met de metro/trein, maar kom er toch elke keer op een andere manier, heel vaag!
Maar ik geniet wel van alles hoor, zoals oude oma's van alles kunnen genieten. En zo voel ik me af en toe echt. Jammer genoeg is dit land niet ingesteld op oma's van 1m73 en stoot ik dus ook nog eens regelmatig mijn hoofd in de metro of tegen lage viaducten. Alles wordt er aan gedaan om me scherp te houden hier.

Goed. Terug naar de orde van de dag. Mijn avonturen vandaag. Nou, eerst nog even wat plaatjes van gisteravond. Ik ben nog even de eiffeltoren gaan bezoeken, die hier in Roppongi staat en daarna werd ik tijdens het lopen aangesproken door een gast die wel wat wilde drinken. Nou, prima dus! Gezellige gaijin-bar (buitenlander-bar) opgezocht en daarna nog naar wat andere vage tenten. Hij ging weg na een tijdje (besefte waarschijnlijk dat er niet meer inzat, ha) en ik nog wat verder gedansd met een stel Franse jongens daar, erg gezellig! Goed, erg laat thuis, dus vandaag erg uitgeslapen.

kinderlijkies?

Oke, rond een uur of 1 stapte ik uit op halte Tokyo Station, een prachtig oud station met ellenlange winkelstraten onder de grond. Het gebouw zelf doet een beetje denken aan het Centraal Station in Amsterdam, maar de roddel dat architect Tatsuno Kingo ook daadwerkelijk hierdoor ‘geïnspireerd’ is geweest wordt door kenners altijd ontkracht.

mooi plaatje tussendoor

Nog meer interessante feitjes, speciaal voor jullie:
Het station heeft altijd (meestal niet in positieve zin) in de aandacht gestaan. Na de oplevering in december 1914 is het vaak verbouwd geweest en kwam het in het nieuws toen de minister president in 1921 voor de zuid uitgang vermoord werd.
Vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het grootste gedeelte van het station nog even verwoest door twee B-29 bommenwerpers en of dat niet genoeg ellende was, vloog het hele zooitje, nadat alles net was gerestaureerd, in 1949 nog eens flink in de brand, waarna het pas weer enkele jaren duurde voor het geheel weer was opgebouwd.
Omdat de Japanners kennelijk niet van opgeven weten, zijn ze ook nu weer bezig met het verbouwen van de hallen, een groots project met overkappingen, plaza’s en wandelroutes naar het nabij gelegen keizerlijk paleis, dat rond 2010 helemaal klaar moet zijn.

Vanaf het station is het slechts een stukje tsuki atari (rechtdoor) om bij het Keizerlijk paleis te komen. In het paleis wonen de Japanse keizer en zijn familie, tenminste, dat is wat ik volgens mijn reisbijbel moet geloven. Het paleis zelf is vrijwel alle dagen van het jaar afgesloten voor het gewone voetvolk. Maar ben je toevallig op feestdag 23 december of 2 januari in de buurt, dan heb je geluk en kun je toch een blikje wagen.
Ik moest het doen met een ansichtfoto van het gebouw met mij en de Niju-bashi (brug) op de voorgrond. Het paleis is trouwens een -ahem- kopie uit 1968 van het gebombardeerde origineel uit 1888, maar desalniettemin weer een fraai staaltje Japanse nijverheid.

De tuinen er omheen waren echt prachtig, allemaal wachtershuisjes, muren, uitkijktorens en veel prachtige bloemen. Kirei! (mooi!)

werkverschaffing? entree was gratis!

theehuis

mooie bloempies

wachttoren

Nu ga ik even boodschappen doen voor morgen, want ik zit al om 8 uur in de trein naar Kyoto! Zo dus ook nog even tas inpakken en deze keer vroeg naar bed!

Mata Ne!

{ a v o n t u u r - m e t - e e n - g r o t e - K }

2008-04-29T05:59:00.003+02:00

Dit bericht is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Wat heb ik een rotochtend gehad zeg... Niet te geloven. Eerst werd ik al wakker om 12 uur, omdat ik vannacht rond een uur of 3 pas terug in het hostel was na een avondje stappen. Oke, dat was op zich niet zo erg, hihi, maar wacht nou, het hele erge komt nog!
Dus ik na het ontbijt, spullen in de tas en snel de deur uit, op zoek naar avontuur. Nou, dat avontuur kreeg ik al in de metro. Zit net 1 halte, kijk in mijn portemo-wallet en zie...

niets...

Dus ik kijk nog een keer, maar nee hoor... al mijn pasjes weg!
Ik denk, ik word gek, ik zoeken en zoeken maar geen spoor van mijn creditcard, pinpas, ziekenfondspasje, alles weg!
I completely lost it then...
Ik als een gek uit die metro, terug naar het hostel (dikke 20 minuten!) en onderweg uitrekenend hoe laat het thuis zou zijn en wat het landnummer naar nederland ook alweer is... blokkeren van passen... terug naar huis... geen geld meer... kortom: mammie!!!!
Ik afgepeigerd weer in het hostel, helemaal gek geworden ondertussen...
toch nog even op mijn kamer kijken...

zie ik me daar toch een vrolijk spoor van pasjes over de vloer lopen in mijn kamer...

Zucht.

Soms ben ik echt een doos.

Ben ik toch de hele tijd met slotjes op mijn tas aan het klooien en weet ik veel, zo aan het opletten, doe ik dit. Gelukkig was het niet op straat.
Maargoed ik let nu in ieder geval 1000x beter op dan ik al deed. Ik was wel in tranen hoor! weet nu dat je niet de wereld hoeft over te vliegen om je even ver van huis te voelen. Ga een dagje naar zandfoort en laat iemand stiekem je pasjes weghalen uit je tas. Gegarandeerd succes!

Goed. Het gaat inmiddels weer.
Zag trouwens net dat mijn gulp al de hele tijd open stond. Kan er ook nog wel bij. Rare Hollanders ook.

Zo. En nu ga ik even een tempel zoeken en daar zachtjes tegenaan vloeken.

{ v e t t e - s h i .. e h... s a k e !}

2008-04-28T09:52:00.004+02:00

Ik kom net terug van een enerverend dagje rondom (ja weer) Harajuku en nu ook Shibuya. Achter het Harajuku station ligt namelijk een prachtige tempel, waar ik eerder geweest was, maar die ik deze keer toch ook wel nog even wilde meepikken. En dat bleek een van de betere ingevingen van mij deze dag.

De huidige Meiji-Jingū staat sinds 1958 in het park en is de Shinto Shrine (letterlijk vertaald: het heiligdom) toegewijd aan de zielen van Keizer Meiji en zijn vrouw Shōken. Het origineel uit 1920 heeft de Tweede Wereldoorlog niet overleefd, maar ik ben gek op dingen die ergens een kopie van zijn, dus dat maakte in het geheel niet uit.
De grond rondom de shrine bestaat uit twee gebieden: Naien, oftewel de binnenste tuin, met daarop het Treasure Museum, en Gaien, wat de buitenste tuin is en waar je onder andere de Meiji Memorial Picture Gallery, de National Stadium en de Meiji Memorial Hall kunt vinden.
Op deze twee gebieden is een enorm bos te vinden van ruim 700.000 vierkante meter waarop maarliefst 120.000 bomen van zo’n 365 verschillende soorten staan. Al deze bomen zijn gedoneerd door mensen uit het hele land toen de shrine gebouwd werd.
De shrine is gebouwd in de Nagarezukuri stijl en bestaat voornamelijk uit het beste hout dat in Japan te vinden is: Japanse Cypressen. Nou ben ik ook niet uit het minste hout gesneden en dus heb ik aangekomen maar even een gelukswens voor jullie geschreven. Zoek en gij zult vinden.

Lees voor de grap eerst het vorige bericht. Klik op de foto, en kies voor 'all sizes' om op groot formaat te bekijken...

Ben ik bijna klaar met schrijven, hoor ik me toch een kabaal. Ik denk de oorlog is weer begonnen, zal mijn geluk weer zijn, maar nee hoor: bij de tempel aangekomen is er een of ander ritueel aan de gang waarbij een jongen als een gek op een enorme houten trommel (daiko) staat te slaan. Een groep mannen in zwarte pakken bidden met elkaar bij de tempel en worden door twee andere mannen in prachtige kimono's weer teruggeleidt naar een gebouw. Het is geweldig om te zien. Het kaartje voor de metro was er hier alweer uit.

Toen ik een stukje verder liep, zag ik als klap op de vuurpijl twee meisjes rondstappen, ook in kimono. Ik heb voor deze reis besloten dat ik het nergens ga laten om een foto van te maken, ookal moet ik daarvoor extra moeite doen, dus hier is het resultaat: geweldig niet?

Onderweg naar Shibuya heb ik een bezoek gemaakt aan de NKH broadcasting studio. Hier kun je zien hoe de tv en radio van Japan gemaakt wordt. Er zijn studio's waar echt gewerkt wordt en waar je kunt kijken, maar er zijn ook een heleboel dingen die je zelf kunt ondervinden. Nou, dat moet je mij geen twee keer zeggen. Ik zal later proberen een filmpje up te loaden, ik heb in mijn broek gepiest van het lachen. De hele tijd dat ik binnen was heb ik echt geen zout begrepen van wat er allemaal tegen me gezegd werd, maar ik deed net alsof en heb de tijd van mijn leven gehad in mijn eentje. hihi.

Duidelijk, toch?

Hennie Stoel kan inpakken

Nu ga ik ff eten en zien wat we verder nog doen...

xxxx Ja Mata! (doei)

{ o n d u i d e l i j k ]

2008-04-28T04:08:00.003+02:00

Ik begon de dag vandaag rustig.

Heb net ontbijt gekocht bij de plaatselijke supermarkt en kon jullie niet de leuke plaatjes onthouden.

Boodschappen doen valt wederom niet mee, alles is zo... onduidelijk! Onduidelijk eten, onduidelijk drinken, maar ook op straat gaat het verder... onduidelijke winkels, onduidelijke mensen met zo mogelijk nog onduidelijkere beroepen....

Waarom ben ik hier eigenlijk? Tja, ook dat is vrij onduidelijk.
Maar nog steeds leuk.

Nu ga ik weer verder, met...eh... onduidelijke dingen doen.

Nienke

{ n e w s f l a s h }

2008-04-27T12:51:00.001+02:00

{ h a r a j u k u - g i r l }

2008-04-27T12:47:00.002+02:00

VERVOLGVERHAAL!

Nienke heeft nieuwe energie!
Na flinke buikkrampen van de tonnen drop die ik vandaag naar binnenwerkte, zijn er gelukkig ook positieve berichten van uw azie-verslaggever. Ik heb inmiddels een aantal dingen gedaan die nog op het verlanglijstje stonden....

genieten in asakusa

Eerst　ben ik even heerlijk in de buurt van het hostel gaan wandelen. Op zondag is het hier een drukte van belang en lopen er de meest rare types rond. Zo ontmoette ik onder andere een man met een aap, dames in kimono en een paar sumo-worstelaars. Ik mis alleen nog de vrouw met de baard, dan heb ik een kwartet zeg maar.

Zo ben ik als eerste door gegaan naar de wijk Harajuku, een plek die ik de vorige keer steeds op de verkeerde dagen bezocht bleek te hebben. Zondag is de dag dat het hier allemaal gebeurd. Iedereen aan de Cosplay ("kostuum-spel"). De jeugd trekt er massaal op los, verkleedt in apenpakkies (of is het apepakkies? hmm... 1 aap, 2 apen... pannenkoeken? groentesoep? groenten/groentes? padden?stoel? eh... zijn/worden/blijven/blijken/lijken/schijnen/heten/dunken/voorkomen? an/auf/hinter/neben/in/uber/unter/vor/zwischen? a2+b2=c2? to become/became/become? to sit/sat/sat? to be or not to be? wijn na bier is plezier, bier na wijn geeft venijn? Ave imperator, morituri te salutant? J'mapelle Minoumi, je suis le chat de Julie? Ding Flof Bips? Meneer Van Dale Wacht Op Antwoord? alfa/beta/gamma/delta/ epsilon/dzeta/eta/theta/ iota/kappa/labda/mu/nu/ksi/ omikron/pi/rho/sigma/tau/ upsilon/phi/chi/psi/omega? abstraheren/bezinken/centrifugeren/
destilleren/extraheren/filtreren/indampen? Wat een onzin onthou je toch eigenlijk van dat hele VWO, maar is het nou apen- of apepakkies?) - nou goed: rare kleding dus. En met die rare pakkies aan is het de bedoeling zoveel mogelijk aandacht van camera's te trekken. En dat is de meesten wel gelukt hoor, mijn flister heeft in ieder geval geen pauze gehad.

Hieronder wat selecties uit het resultaat:

Nou en om het diepte onderzoek van mijn dag compleet te maken, dit at ik net.

Laat ik zeggen, oorlog is erger.

atsui mata!

(dikke doei)

{ h e i m w e e }

2008-04-27T07:26:00.001+02:00

Verbazingwekkend toch hoe snel je vergeet dat er zo godsliederlijk veel Japanners in Japan wonen. Ik wist nog wel vaag dat ik er veel gezien heb,　maar lieve mensen, het houdt toch een keer op zou je denken?

Die gasten zitten hier echt overal hoor, ik overdrijf niet: in de trein, de auto, de bus, lopend over zebrapaden, in het cafe. Het lijkt potverdrie wel alsof ze de boel hier een beetje runnen. Staan ze daar weer op de hoek van de straat geld tegen een tempel te knallen. Of een portie rauwe vis weg te knagen. Het moet niet veel gekker worden.
En dan gaan ze -en dat is nog wel het toppunt- een beetje vriendelijk in het Japans tegen je aan zitten kletsen. Alsof je voor je plezier het afgelopen jaar een taalcursus gevolgd heb. Moet je in je vrije tijd nog aan een wildvreemde gaan zitten uitleggen hoe je heet, waar je vandaan komt, hoe lang je hier blijft en wat de naam van je kat is. Het is toch niet te geloven.
Willen ze het liefst met je meelopen om je het juiste perron te wijzen, ook al moeten ze daar tien minuten voor teruglopen in de richting waar ze net vandaan kwamen. De brutaliteit!

Nee, dan Nederland. Kun je gewoon over straat zonder dat iemand zich tegen je aan bemoeit. Loop je tegen iemand op, hoef je niet eens 'sorry' te zeggen. Kun je diegene gewoon boos aankijken. Of vloeken. Kijken de mensen strak de andere kant op als je naast hen met je kaart ondersteboven het Waterlooplein probeert te vinden. Heerlijk. Ieder z'n eigen sores.
Kun je je rotzooi gewoon in de buurt van de prullebak laten vallen. Boeit niemand het als je met je voeten op de bank van de tram met je stanleymes de vulling van de zitting aan het modelleren bent. Artistieke vrijheid heet dat.
Hoef je niet helemaal te wachten tot de mensen de metro zijn uitgestapt voordat je zelf naar binnen kunt. Lekker duwen. Wat hebben al die types uberhaupt in Diemen-Zuid te zoeken? En daarbij ziet de metro er bij ons van binnen tenminste nog gezellig uit. Ik ben gek op grafitti.
Heb de metro van Tokyo gelijk maar even opgeleukt met mijn eigen tag, erger dan die rare tekens die je hier hier overal ziet kan het toch niet worden. En dat noemen ze dan een hoog ontwikkeld land. Infantiel gedoe noem ik het, die aziatische hieroglypen. Het is 2008 hoor, beste mensen. Hallo! Leer schrijven!

Goh, ik besef het me nu eigenlijk pas. Wat hebben wij het toch lekker in Nederland. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Net een dag weg, maar ik mis het nu al. Balen. Gelukkig ben ik hier maar twee weken, ik maak er maar het beste van. Boedha sta me bij.

............................

Zo. Nu mijn wannabe-fans van schrik zijn afgehaakt kan ik met de overgebleven diehards open kaart spelen: Het is hier fantastisch. Ik ben weer thuis.

Het is zo apart om in een stad aan de andere kant van de wereld je weg in een keer te kunnen vinden en 'oude bekenden' tegen te komen. Het personeel van het hostel kende me nog en zag zelfs dat ik was afgevallen!! Adopteer die mensen!

Nadat ik na een lange en vermoeiende vlucht (gelukkig wel naast een heel aardig Japans meisje dat na lang Engels praten gewoon Nederlands kon, haha en met verrassend goed eten en een webcam buiten aan het toestel, zodat je de hele rit live kon volgen...) aangekomen op het vliegveld in Narita. Daar vanalles geregeld: geld wisselen, pinnen en treinpas inwisselen. Oh, en de trein naar Kyoto boeken. Alles is gelukt, en in mijn tijdschema ook nog!

Op het vliegveld al een grote groep Nederlandse jongeren tegen gekomen.. Stonden later achter me bij de pin、 waar ik dus lekker snel klaar was. Ik daarna mijn treinkaart regelen (hoorde dat zij dat ook moesten doen), maar toen ik daarmee klaar was nog geen spoor van hen. Ik het alleen reizen toejuichen.
Kom ik bij het hostel... staan die gabbers daar al de boel te blokkeren. Wat een grap.　Hoe doen ze dat? Nou, later kwam ik erachter dat ze de passen morgen regelen. No Worries dus, ik heb echt gewonnen.

Nu ga ik (ben al gewassen en gestreken) even lekker de zon in, de stad in.
Er zit geen clou aan dit verhaal. Wel foto's

MZZL!!

vliegen! het sneeuwt ondertussen flink in rusland.

{ l a s t - m i n u t e - v e r v e l i n g }

2008-04-25T20:58:00.008+02:00

Een sneak peak in de bagage:

Meest fijne item: Venco stoepkrijt-drop
Meest nuttige item: Omreken-machientje
Meest nutteloze item: Stappenteller
Meest tijdverdrijvende item: Leesboek
Meest tijdverspillende item: Waspoeder
Meest lichte item: Pleisters
Meest zware item: Zakmes
Meest donkere item: Zonnebril
Meest persoonlijke item: Reisdagboek
Meest aan te raden item: Japan Railpass
Meest frisse item: Smint
Meest goedkope item: Nekkussentje
Meest waardevolle item: Nikon D70 en Videocamera
Meest waarschijnlijk weg te geven item: Blikje Stroopwafels
Meest waarschijnlijk weg te gooien item: Handdoek

{ c h e c k }

2008-04-25T12:37:00.003+02:00

Het leuke van een E-Ticket is dat je ontzettend makkelijk kunt inchecken tegenwoordig. Gewoon via de site, met een boekingsnummer je gegevens opzoeken, je stoel kiezen en op de knop drukken. Appeltje-Eitje.

Doordat het allemaal zo simpel gaat, ben ik nu dus al ingechecked voor mijn vlucht morgen. En weet ik zelfs al waar ik zit: van Amsterdam naar Kopenhagen op één lijn met de nooduitgang (hmm... beelden van mensen die naar buiten gezogen worden tijdens een ramp op 12.000 km hoogte komen ineens in me op) en van Kopenhagen naar Tokyo helemaal achterin het vliegtuig, tussen twee mensen ingeklemd. Ach, het staartgedeelte wordt tenminste meestal wel teruggevonden, als ik de films moet geloven.

Jammer dat je niet gelijk kunt zien naast wie je komt te zitten. Zou het reizen nét even een stukje leuker maken, denk je niet? Maargoed, het is maar voor 14 uur en ik heb hoe dan ook superveel zin in de reis. Laat die dikke Duitser maar komen!

{ b i j n a ! }

2008-04-18T19:53:00.002+02:00

Het is bijna zover. De taalcursus zit erop en over een week vertrek ik voor 15 dagen naar Japan. Ik zal naast weer Tokyo, nu ook naar Kyoto gaan en van daaruit dagtrips naar Osaka en Nara maken.

We hebben in de cursus ontzettend veel geleerd, maar zoals het altijd gaat: hoe meer je weet, des te meer je beseft hoe weinig je eigenlijk weet! Doordat we zoveel grammaticaregels kennen, wordt het voeren van een simpel gesprek ineens stukken moeilijker, want welk werkwoord moet je gebruiken, welke partikels horen daar dan weer bij en hoe zet je de zin ook alweer in de verleden tijd? Ik wil dingen altijd goed doen, maar omdat ik zo over een zin ga zitten nadenken, duurt het minuten voor ik eindelijk hakkelend iets over mijn lippen krijg.
Het is dus echt een kwestie van veel oefenen, van woorden en zinnen gebruiken die je wel weet. Nou, laat ik daar de komende weken nu eens het perfecte oefen-moment voor hebben gevonden!
Een ideaal hulpmiddel dat ik op internet heb gevonden, is de site van Japanese Pod 101, een site waar je podcasts kunt beluisteren op verschillende niveaus. Zo hebben ze beginners lessen, maar ook een afdeling voor gevordenen of een plek waar je survival phrases kunt beluisteren als je Japans voor op reis nodig hebt.
Alles wordt op een hele leuke, vrolijke manier gebracht, waardoor je het leren van de taal een erg leuke bezigheid is!

{ b e z o e k }

2008-02-17T16:48:00.004+01:00

Bezoek is meestal erg leuk, hoog bezoek nóg leuker!

Zo hadden wij afgelopen weekend de directeur van het Tobacco and Salt museum met tolk en goede vriend en conservator van het Ebisu Photography museum in Tokio bij ons op de bank zitten. Wij maken, vanwege mijn vader zijn werk als archeoloog, meestal dit soort rare dingen mee. Om de banden een beetje warm te houden én er hopelijk voor te zorgen dat mijn vader komend jaar voor een tentoonstelling voor de derde keer richting Japan mag reizen, is een persoonlijk etentje altijd een goed idee.

Ik op bezoek bij de familie van Katsu (links, de conservator) in Japan,
inmiddels een goede vriend van mijn vader!

Daarbij kwam het mooi uit dat ik eindelijk eens de kans kreeg mijn maandenlange oefenen van het Japans uit te proberen. En dat ging verrassend goed. Niet alleen kon ik ze welkom heten, iedereen voorstellen, plaats laten nemen en vragen wat ze wilde drinken, ook kon ik onder andere vertellen waar de wc was (niet geheel onbelangrijk) en een aantal vragen die mij gesteld werden vrij vlekkeloos beantwoorden. Ik was zelf al verbaasd, maar de gasten en mijn ouders zeker niet minder!
We aten bij de plaatselijke Chinees, waar we een Indonesische rijsttafel bestelden (nou we toch alle landen van de wereld bij elkaar laten komen) en hadden een erg gezellige avond!
Ik ben al uitgenodigd om het museum in Tokio te bekijken én ze willen met liefde een plaats in het Kabuki theater voor me regelen, een theater waar typische Japanse toneel/dansvoorstellingen gegeven worden. Dat laat ik me natuurlijk niet aan mijn neus voorbij gaan, dus ik ben erg benieuwd!

Kabuki Theater, nagebouwd in het Edo-Tokyo museum
(waar Katsu hiervoor trouwens conservator was)

Sayonara!

{ v o o r n e m e n s }

2007-12-12T12:28:00.004+01:00

We zijn aangekomen bij de laatste taalles in 2007 en daarom is het tijd geworden voor flink wat herhalen. We willen aan het eind van de cursus, in april 2008 natuurlijk wel zeker zijn dat we alles hebben onthouden en in Japan goed beslagen ten ijs komen.

Better than a thousand hollow words, is one word that brings peace - Buddha

Elke week zijn er behoorlijk veel nieuwe woorden, zinnen en grammaticaregels bijgekomen, dat het nu wel fijn is om even alles op een rijtje te zetten en nog eens wat hoofdstukjes terug te bladeren. Want welke dag van de week is het ook alweer precies? Hoe laat is het warenhuis in Ginza open? Hoe vraag je om 5 postzegels en kom je erachter hoeveel er op een kaart naar Nederland moet? En hoe vraag je iemand of de trein waar je inzit eigenlijk wel naar Kyoto gaat? Toch niet geheel onbelangrijke vragen dacht ik zo, zeker voor toekomstige Japan-reizigers, die Lost in Translation een mooie film vonden, maar toch ook graag geserveerd krijgen wat ze besteld hebben en niet hun hele reistijd willen verspillen aan het ontcijferen van plattegronden en tijdschema's van de Japanse spoorwegen.
Wie weet geeft de cursus genoeg gesprekstof om eens écht in contact met de lokale bevolking te komen en leren we op deze manier dit bijzondere land eens van een wat minder stereotiepe kant waarderen...

{ e e r s t e w o o r d j e s }

2007-12-06T22:20:00.000+01:00

Ik zit in een volle, warme pendelbus die me naar de juiste Terminal van het vliegveld in Narita zal rijden. Achter mij zitten een aantal oude, Japanse mannetjes en vrouwtjes druk met elkaar te kletsen en stiekem ben ik een beetje aan het meegenieten. De mannetjes hebben wandelstokken in hun hand en de vrouwtjes worden gesierd door lichtgekleurde zomerhoedjes, die vrolijk met hen meedraaien als ze opgewonden uit het raam wijzen en hun mannetjes aanstoten. Het kwebbelende gezelschap ziet er aandoenlijk uit en al spreek ik de taal niet, een aantal woordjes die ik tijdens het voorbereiden van mijn reis geleerd heb vang ik hier en daar op. De hele weg zit ik me dan ook te verkneukelen over het feit dat ik bij het uitstappen iets tegen ze ga zeggen. Mijn eerste Japanse woordje.
Als de bus stopt en we verzocht worden uit te stappen, is het een gedrang om naar buiten te gaan. Ik laat me echter van mijn goede kant zien en zeg -ondersteund door een handgebaar- tegen een van de mannetjes 'dozo', iets wat in deze zin van het woord 'alstublieft', of 'gaat u maar' betekent. Met een verraste blik op zijn gezicht en waarderende klanken van de andere oudjes bedankt de man me vriendelijk en al hoofdknikkend en lachend lopen hij en zijn aanhang langs me heen naar buiten. Ik voel me als een kind zo blij dat ik eindelijk mijn eerste woordje heb kunnen oefenen op een 'echte' Japanner. Dat er nog maar vele zullen volgen!

Mijn eerste stapjes in Japan (Asakusa - Nakamise Dori)

Inmiddels heb ik -naast een hoop zelfstudie- tien lessen Japans gehad bij de Volksuniversiteit in Amstelveen en begin ik zowaar al hele zinnen en kleine gesprekjes te voeren! Dat ik binnen zo'n korte tijd al zo ver zou zijn, had ik tijdens mijn reis -inmiddels een jaar geleden- nooit durven denken!
De tweede keer dat ik het land van de rijzende zon zal bezoeken laat ook al niet al te lang meer op zich wachten (nog 'maar' 5 maanden!), en tegen die tijd is mijn basiscursus afgerond en zal ik weer een hoop nieuw materiaal hebben om mee te kunnen oefenen op argeloze voorbijgangers!

Sugoi desu ne! (Geweldig, niet?)

{ t a a l f a n a a t }

2007-10-03T14:09:00.002+02:00

"Japans is één van de moeilijkste talen op de wereld om te leren. Niet alleen krijg je te maken met een andere opbouw van grammatica, twee fonetische én een karakterschrift van ruim 50.000 tekens (bij het kennen van 7000 karakters ben je hoogopgeleid te noemen), ook is het Japans onderhevig aan een heleboel onuitgesproken culturele afspraken en beleefdheidsregels.
Zonder je in het land en haar gebruiken te verdiepen, zonder intensieve zelfstudie met behulp van audiomateriaal, woordjes stampen én een grote dosis zelfdiscipline ga je het echt niet redden", waren de eerste opbeurende woorden van mijn leraar Japans.

Tijdens en na mijn twee korte reizen naar Japan (september en december 2006, beide keren slechts 8 dagen, maar toch..) heb ik me verdiept in de taal en het land zelf, waardoor ik mijn leraar -helaas- alleen maar gelijk kan geven. Al weet ik al behoorlijk wat zinnen en woordjes en kan ik -hakkelend- de twee fonetische schriften oplezen, het blijft pittig en je moet echt wel een beetje taalfanaat zijn wil je je hierin vastbijten.

De titel van het boek waar we op de cursus mee werken ("Japanese for busy people") doet vermoeden dat je de taal even in je lunchpauze eigen kan maken, maar ik ben bang dat je dan bedrogen uitkomt.
Ook met één keer per week op televisie naar anime-series kijken moet je niet verwachten dat je erg ver komt, net zo goed dat een Japanner geen Nederlands zal leren door het wekelijks kijken naar Het Huis Anubis (voor mijn generatie: Bassie en Adriaan) (voor mijn moeders generatie: Q&Q) (voor mijn oma's generatie: een opvoering van de plaatselijke Operettevereniging).

Niet te doen dus, daarom ben ik nu dagelijks bepakt met mijn Nihongo-overlevingspakket: flashcards met te leren woordjes en een mp3-speler vol met oefendialogen en muziek van Japanse artiesten. Mij kan niets meer gebeuren. Ik ga Japans leren.

Kita, Mita, Katta
(Ik kwam, ik zag en ik overwon!)